Aktualności

L. Cornelius Cinna (zm. 84 p.n.e.)

L. Cornelius Cinna (zm. 84 p.n.e.)

L. Cornelius Cinna (zm. 84 p.n.e.)

Lucius Cornelius Cinna (zm. 84 pne) był przywódcą opozycji wobec Sulli i pomógł obalić zwolenników Sulli po pierwszym marszu Sulli na Rzym, ale został zabity tuż przed powrotem Sulli do Włoch na początku drugiej wojny domowej Sulli.

Niewiele wiemy o Cinnie przed jego kandydaturą na konsulat w 87 roku p.n.e. Jest wymieniony w u Cycerona Pro Fonteio, gdzie znajduje się na liście mężczyzn w randze pretorianów, którzy dowodzili podczas wojny społecznej. Liwiusz wspomina go jako dowódcę przeciwko Marsjan u boku Metellusa Piusa, prawdopodobnie w 88 pne.

W 88 rpne Sulla służył jako konsul i otrzymał dowództwo wojny przeciwko Mitrydatesowi VI Pontu (pierwsza wojna mitrydatyczna). Starszy Gajusz Marius również chciał dowództwa i sprzymierzył się z Sulpiciusem, jednym z trybunów plebsu, aby przejąć dowództwo Sulli na niego. Próby Sulli, aby temu zapobiec, nie powiodły się i został zmuszony do ucieczki przed tłumem. Sulla odmówił pogodzenia się z porażką i przekonał swoją armię pod Nolą do marszu na Rzym i przejęcia kontroli nad miastem (bitwa na Forum Eskwilińskim, 88 pne). Sulla unieważnił prawa Sulpiciusa i odzyskał dowództwo. Mógł również wprowadzić szereg reform, chociaż te mogą być również datowane na następstwa jego drugiej wojny domowej.

Sulla uważał się za przedstawiciela prawowitego rządu Rzymu, więc pomimo zwycięstwa militarnego pozwolił, by wybory w 87 rpne przebiegały normalnie. Jego kandydaci zostali pokonani, a zamiast tego wybrano Cinna i Gnejusza Oktawiusza. Cinna był znanym przeciwnikiem Sulli i chcąc upewnić się, że jego reformy przetrwają, gdy będzie na wschodzie, Sulla zmusił nowego konsula elekta do złożenia przysięgi, że będzie popierał jego politykę. Cinna zabrał kamień do Kapitolu i modlił się, aby jeśli nie zachowa dobrej woli wobec Sulli, zostanie wyrzucony z miasta, tak jak kamień został wyrzucony z jego ręki.

Gdy tylko rozpoczął swoją kadencję jako konsul w 87 rpne, Cinna złamał tę obietnicę i wyznaczył Wirginiusza, jednego z trybunów plebsu, aby oskarżył Sullę za jego czyny. Mniej więcej w tym samym czasie kolega konsul Sulli z 88 pne, Kwintus Pompejusz, został zamordowany podczas próby objęcia dowództwa nad armią Pompejusza Strabo, która wciąż znajdowała się w polu po wojnie społecznej. Sulla albo był wystarczająco pewny bezpieczeństwa swoich reform, by to zignorować, albo martwił się o własne bezpieczeństwo i wyruszył na wschód.

Kolejnym działaniem Cinny była próba uzyskania poparcia od nowych obywateli włoskich, którzy otrzymali obywatelstwo w wyniku wojny społecznej. Nowi obywatele zostali przydzieleni ośmiu nowym plemionom głosującym, które zawsze były wzywane do podania wyników na końcu, co oznaczało, że ich głosy rzadko się liczyły. Cinna zaproponował ustawę rozdzielającą nowych wyborców w istniejących plemionach wyborczych. Teoretycznie pozwoliłoby to licznym Włochom zalać istniejących rzymskich wyborców, ale w praktyce bardzo niewielu Włochów byłoby w stanie przybyć do Rzymu, aby głosować osobiście. Mimo to Oktawiusz zdołał zdobyć poparcie starych wyborców i niektórych trybunów plebsu. W dniu głosowania zwolennicy Cinny zdominowali forum i wywołali zamieszki po tym, jak trybuni zawetowali ustawę. Oktawiusz zebrał własny tłum, zaatakował podpory Cinny i wypędził ich z miasta. Cinna próbował ratować swoją pozycję, oferując wolność niewolnikom, którzy do niego dołączyli, ale to się nie powiodło. Senat oświadczył, że Cinna może zostać usunięty ze stanowiska konsula, a na jego następcę wybrał Lucjusza Merule, kapłana Jowisza.

Cinna nie przyjął swojej porażki leżąc. Zamiast tego zaczął gromadzić armię z włoskich miast w pobliżu Rzymu, a następnie pozyskał armię, która była w Kapui (być może zaangażowana w trwające oblężenie Noli, która w czasie wojny społecznej wpadła w ręce Samnitów i nadal była w ich rękach ). Udało mu się pozyskać tę armię, a w połączeniu ze swoimi włoskimi oddziałami dało mu to potężną siłę. Miał też poparcie wielu innych arystokratów, między innymi Mariusza Młodszego i zdolnego Kwintusa Sertoriusa.

Oktawiusz i Cinna nie mieli jedynych armii we Włoszech. W niektórych rejonach wojna społeczna wciąż się tliła, a niektóre armie powstałe dla tego konfliktu pozostały nienaruszone. Oktawiusz wezwał do Rzymu jedną z tych armii pod dowództwem Pompejusza Strabona, ale po jego przybyciu Stabo rozbił obóz poza miastem i przez pewien czas nie było jasne, po której stronie stanie. Cinna postanowił spróbować zamordować Pompejusza Strabo i jego syna (przyszłego Pompejusza Wielkiego) i udało mu się pozyskać towarzysza namiotowego Pompejusza juniora, Lucjusza Terencjusza. Strabon był odnoszącym sukcesy, ale niepopularnym dowódcą, a plan prawie się powiódł. Strabon został uratowany przez syna, który odkrył spisek, postawił straż wokół namiotu ojca, a następnie zdołał utrzymać poparcie wojsk ojca. Po tym Strabon dołączył do Oktawiusza i obrońców Rzymu, ale zmarł przed końcem oblężenia. Wkrótce po jego śmierci Rzym poddał się Cynnie i Mariuszowi.

Z kolei Cinna wezwał Mariusa z wygnania w Afryce. Przybył z inną armią, a Cinna i jego zwolennicy następnie oblegali miasto (oblężenie Rzymu, 87 pne). Octavius ​​i Merule stoczyli lepszą walkę niż Marius w poprzednim roku, ale Cinna i Marius zdołali odciąć dostawy żywności do miasta. Próba zdobycia wzgórza Janikulum, na zachodnim brzegu Tybru, została odparta i wydaje się, że dwie armie wycofały się z miasta na Wzgórza Albańskie. Był to fatalny błąd ze strony Oktawiusza i jego partii, gdyż pod ich nieobecność stracili kontrolę nad Senatem, który przystąpił do negocjacji pokojowych. Cinna i Marius zostali wpuszczeni do miasta. Oktawiusz i jego zwolennicy wycofali się do Janikulum, gdzie Oktawiusz został złapany i ścięty. Jego głowa została zabrana do Cinny, a następnie wystawiona na forum.

Po upadku Rzymu nastąpiła masakra przeciwników Cinny i Mariusza. Wśród zmarłych byli ojciec i brat triumwira Krassusa, Gajusz Juliusz Cezar Strabo Vopiscus i jego przyrodni brat Lucjusz Juliusz Cezar, Atilius Serranus, Publius Lentulus, Gajusz Nemetoriusz i Marek Baebius. Marcus Antonius, dziadek triumwirów, schronił się na farmie, ale został odkryty i zabity, gdy rolnik wysłał niewolnika, aby kupił wino lepszej jakości niż zwykle. Lucjusz Korneliusz Merula, tymczasowy zastępca Cinny na stanowisku konsula, popełnił samobójstwo tuż przed tym, jak miał stanąć przed sądem, podobnie jak Kwintus Lutatius Catulus, kolega Mariusa pod koniec wojny cymbryjskiej. Próba schwytania żony i dzieci Sulli nie powiodła się i ostatecznie udało im się dotrzeć do niego na wschodzie.

Nic dziwnego, że Cinna i Marius zostali wybrani na konsulów na rok 86 pne, ale kilka tygodni po jego siódmym konsulacie Marius zmarł. Cinna zastąpił go L. Valeriusem Flaccusem, któremu następnie powierzono dowództwo wojny przeciwko Sulli w Azji. Przez kilka następnych lat Cinna dominował w Rzymie. Był konsulem ponownie w 85 rpne i 84 rpne, tym razem obok Gnejusza Papiriusa Carbo.

Podczas marszu na Rzym w 88 rpne Sulla nie miał prawie żadnego poparcia wśród wysokiej rangi Rzymian, ale Cinna i jego sojusznicy zdołali zrazić wielu przywódców miasta i wystarczająco dużo z nich uciekło do Sulli na wschodzie, by dać mu spora część senatu.

W 84 rpne było jasne, że Sulla przygotowywał się do inwazji na Włochy, kończąc pierwszą wojnę mitrydatyczną, zawierając traktat pokojowy z Mitrydatesem. Cinna i Carbo zebrali armię we Włoszech, a następnie przygotowali się do wysłania jej na Bałkany, aby rozprawić się z Sullą, zanim ten będzie mógł przedostać się do Włoch.

Istnieją dwie różne wersje śmierci Cinny. Pierwszy pojawia się w życiu Pompejusza Plutarcha. Kiedy wierzono, że Sulla wraca do Włoch, młody Pompejusz postanowił stanąć po stronie Cinny i udał się do jego obozu. Był wyraźnie niepopularny wśród zwolenników Cinny, którzy pamiętają, że jego ojciec walczył po drugiej stronie w 87 rpne i po cichu wycofał się po oskarżeniu o bliżej nieokreśloną ofensywę. W obozie rozeszła się plotka, że ​​Cinna zabił Pompejusza, co zachęciło przeciwników Cinny do powstania przeciwko niemu. Cinna był ścigany przez centuriona i próbował kupić sobie bezpieczeństwo cennym pierścieniem z pieczęcią. Centurion odrzucił to, twierdząc, że chciał „ukarać bezprawia i niegodziwego tyrana” i go zabił.

Appian opowiada inną historię. Pierwszy oddział wojsk bezpiecznie przepłynął Adriatyk, ale drugi wpadł w burzę i ci, którzy przeżyli, musieli kuśtykać z powrotem do Włoch. Kiedy wrócili na suchy ląd, zdezerterowali. Reszta armii zdecydowała, że ​​nie chce już przechodzić na Bałkany tylko po to, by walczyć z innymi Rzymianami. Cinna wezwał ich na zgromadzenie, aby spróbować przywrócić porządek. W obliczu dużego i wściekłego tłumu Cinna źle poradził sobie z sytuacją. Gdy zbliżał się do zgromadzenia, jeden z jego liktorów uderzył kogoś, kto stanął mu na drodze. Jeden ze zbuntowanych żołnierzy uderzył lektora, a Cinna nakazał aresztowanie żołnierza. Rozzłościło to armię, która zwróciła się przeciwko zasztyletowanemu Cinnie. To chyba bardziej prawdopodobna historia – w tym momencie młody Pompejusz był jeszcze postacią nieznaną, więc wydaje się mało prawdopodobne, by armia zbuntowała się z jego powodu, ale możliwe, że plotki o jego losie potęgowały wściekły nastrój wojsko.

Po odejściu Cinny Carbo został jedynym konsulem na cały rok. Odwołał ruch na Bałkany, a druga wojna domowa Sulli (83-82 p.n.e.) miała się rozegrać na włoskiej ziemi.


Kornelia gens

ten gens Kornelia był jednym z największych domów patrycjuszy w starożytnym Rzymie. Przez ponad siedemset lat, od wczesnych dziesięcioleci Republiki do III wieku naszej ery, Korneliowie wydawali więcej wybitnych mężów stanu i generałów niż jakikolwiek inny ród. Co najmniej siedemdziesięciu pięciu konsulów za czasów Republiki było członkami tej rodziny, począwszy od Serviusa Corneliusa Maluginensisa w 485 pne. Wraz z Emilii, Claudii, Fabii, Manlii i Valerii, Cornelii byli prawie na pewno zaliczani do gentes maiores, najważniejsze i najpotężniejsze rody Rzymu, które przez wieki dominowały w urzędach republikańskich. Wszystkie główne gałęzie rodu Kornelijczyków były patrycjuszy, ale byli też plebejscy Kornelijczycy, z których przynajmniej niektórzy byli potomkami wyzwoleńców. [1]


Lucjusz Korneliusz Cinna

Lucjusz Korneliusz Cinna (zm. 84 p.n.e.) był czterokrotnym konsulem Republiki Rzymskiej, sprawującym cztery kolejne kadencje od 87 do 84 p.n.e., a także członkiem starożytnej rzymskiej rodziny Cinna z rodu Cornelii.

Wpływy Cinny w Rzymie zaostrzyły napięcia między Gajuszem Mariuszem i Lucjuszem Korneliuszem Sullą. Po śmierci Mariusza stał się wiodącą potęgą w Rzymie aż do własnej śmierci. Jego główny wpływ na rzymską politykę była jego zdolność do ukrywania swojej tyranii i sprawiania wrażenia, że ​​działał pod rządami konstytucyjnymi. Jego polityka wpłynęła również na Juliusza Cezara, który poślubił jego córkę.

Dojścia do władzy

Niewiele wiadomo o Cinie przed jego kandydaturą na konsula w 87 rpne. W wojnie społecznej (91-88 p.n.e.) był pretorianinem i najprawdopodobniej wcześniej był pretorem. Cinna został wybrany konsulem rzymskim w 87 rpne, ale historycy nie są zgodni co do tego, kto poparł jego wybór i jakie były jego własne cele i sprawy polityczne. Wydaje się jednak, że wszyscy zgadzają się co do podstawowego łańcucha wydarzeń. Cinna został wybrany w czasie, gdy Sulla (obecny konsul) był bardzo niepopularny wśród klas niższych i sojuszników łacińskich, ponieważ stanął po stronie senatu rzymskiego, blokując rozwój ich praw obywatelskich. Ludzie celowo wybrali kandydatów (prawdopodobnie na Tribune), których nie popierał Sulla. Sulla miał nieco większą kontrolę nad wyborami na konsula, a przynajmniej miał wystarczającą władzę, aby mieć pewność, że nikt, kto popiera jego rywala, Mariusza, nie zostanie wybrany.

Wydaje się, że Sulla popierał Cinnę jako kandydata kompromisowego, ale wyraźnie mu nie ufał, jak wynika z anegdoty Plutarcha. Natychmiast po wyborze Cinny, Sulla zmusił go do przysięgi wierności mu, zanosząc kamień do Kapitolu i rzucając go, „modląc się, aby jeśli nie zachowa dobrej woli dla Sulli, może zostać wyrzucony z Rzymu tak jak kamień został rzucony. z jego ręki” Jakoś wtedy Cinna miał wystarczające poparcie, by zostać wybranym. Postuluje się różne teorie na temat tego, kto go wspierał i dlaczego, w oparciu o to, co robił podczas sprawowania urzędu, ale wszyscy zgadzają się, że Sulla miał rację w swojej nieufności. Gnaeus Octavius ​​został wybrany na kolegę Cinny w stosunkowo podobnych okolicznościach, choć Octavius ​​prawdopodobnie miał większe poparcie ze strony Sulli.

Pierwszy konsulat i wygnanie

Jedną z pierwszych decyzji Cinny jako konsula było nie pozwolenie, by przysięga złożona Sulli wpłynęła na jego decyzje jako konsula. Cinna przekonywał, że przysięga nie powinna przeszkodzić mu w pomaganiu mieszkańcom Rzymu. Wkrótce potem Cinna starał się usunąć Sullę z miasta. Wkrótce po dojściu do władzy wniósł jakieś oskarżenie przeciwko Sulli. Sulla, zamiast stawić czoła szarży, uciekł ze swoją armią i poprowadził ich do walki z armią Mitrydatesa VI Pontu w Beocji. To pozostawiło tylko Oktawiusza i Senat do obrony spraw Sulli w Rzymie. Cinna ostatecznie poparł wiele spraw, co prowadzi do dyskusji na temat jego pierwotnych celów i oskarżeń, że wybrał swoje sprawy w oparciu o łapówki.

Dominowały dwie przyczyny: wygnańców i Włochów. Marius i jego zwolennicy, a także wielu prominentnych zwolenników Publiusa Sulpiciusa Rufusa, zostali wygnani z Rzymu pod rządami Sulli, ale nadal cieszyli się dużą popularnością wśród ludzi. Jasne jest, że istniały później powiązania między Cinna a tą grupą (patrz „Przygotowania na wygnaniu”), ale nie jest jasne, w którym momencie podjął tę sprawę. Inną przyczyną, z którą Cinna może być wyraźniej związany, jest sprawa „cnovus homo” lub „nowego obywatela”. Byli to członkowie włoskich plemion, którym obiecano obywatelstwo jako warunek pokoju w wojnie społecznej. Technicznie rzecz biorąc, otrzymali obywatelstwo, ale w taki sposób, że nie mieli realnej władzy. Wydaje się, że Cinna, jeszcze przed wyborem, sprzyjał tej sprawie. Z pewnością po swoim wyborze działał na rzecz zwiększenia ich praw, walcząc z Oktawiuszem, który próbował utrzymać status quo. Ta wojna zakończyła się jedną z największych walk ulicznych, jakie kiedykolwiek miały miejsce w Rzymie, między zwolennikami Oktawiusza i zwolennikami Cinny. Chociaż Appian twierdzi, że Cinna nie miał wsparcia ze strony „zimnych obywateli” we wszystkim, w tym w walce ulicznej, jest to bardzo mało prawdopodobne, ponieważ żadne z jego praw nie byłoby zagrożeniem bez przynajmniej pewnego wsparcia ze strony tego kwartału. Nie wiadomo, dlaczego wspierali go „zimni obywatele” i ilu z nich go poparło. Oktawiusz wykorzystał bójkę uliczną, jedną z największych, jakie kiedykolwiek miały miejsce na Forum, aby usprawiedliwić natychmiastowe wygnanie Cinny, pozbawiając go urzędu i obywatelstwa, oskarżenie, które wydaje się utkwić w wielu historykach, którzy oskarżali go o działanie jako dyktator. Detronizacja Cinny była niekonstytucyjna i bezprawna[9] i była jedynym tego rodzaju przypadkiem w historii Republiki Rzymskiej.

Przygotowania na wygnaniu

Cinna następnie zaczął gromadzić armię z włoskiej wsi. Jego związki z grupami włoskimi wydają się być dość silne, gdyż szybko dołączyły do ​​jego sił (choć wśród starożytnych historyków pełno jest oskarżeń o przekupstwo). W tym momencie powiązania między Mariusem i Cinną stają się całkiem jasne. Ponieważ dzielili poparcie Włochów, Cinna był gotów połączyć siły z Mariusem. Razem planowali odbić miasto. Armia Cinna i Marius’ przeszła przez wieś, odcinając od miasta szlaki zaopatrzenia i miasta służące do przechowywania żywności.

Inwazja i rzeź Rzymu

Pierwsza duża bitwa konfliktu miała miejsce pod Janikulum, gdzie zwyciężyły siły Oktawiusza, ale z ciężkimi stratami, w tym generał Pompejusz Strabon. To zdemoralizowało armię Oktawiusza, ale nie przeszkodziło w oblężeniu Cynny i Mariusza, jeszcze bardziej osłabiając Rzym. W końcu, po różnych potyczkach na obrzeżach Rzymu, negocjatorzy zapewnili Cinna, że ​​nie spowoduje on dobrowolnej śmierci kogokolwiek po powrocie do Rzymu. Tak więc pod koniec 87 rpne Cinna został przywrócony jako konsul, a armie ponownie wkroczyły do ​​miasta. Gdy jednak Cinna i jego ochroniarz wkroczyli, Mariusz odmówił wjazdu do Rzymu, dopóki jego wygnanie nie zostało oficjalnie uchylone. Senat szybko zaczął głosować za zatwierdzeniem tego, ale zanim to się skończyło, Marius zrezygnował z wszelkich pozorów i wszedł do miasta ze swoją ochroniarzem, Bardyiae. Jednostka ta składała się z niewolników Marius’, którzy zabijali na rozkaz Mariusa’. Marius, według starożytnych historyków, napełnił miasto krwią, mordując każdego, kto zdalnie wspierał Sullę, miał dużo majątku lub był osobistym wrogiem Mariusa. Twierdzenia te są najprawdopodobniej przesadzone, ponieważ nie pojawiają się w pamiętnikach Sulli, źródle, które wydawałoby się stronnicze wobec Mariusa. Wydaje się, że pojawiają się one później, ale wszyscy zgadzają się, że Cinna zdystansował się od masowej rzezi, nakazując jedynie śmierć Oktawiusza i innych, którzy stanowili bezpośrednie zagrożenie polityczne.

W końcu „Cinna miał już dość mordu”, a on i Kwintus Sertorius, generał, który wspierał Mariusza, a później rządził Hiszpanią, kazali swoim oddziałom zasadzić śpiących Bardiów, kończąc ich rządy terroru. Wkrótce potem, w 86 pne, Marius i Cinna zostali ponownie wybrani na konsula. Siedemnaście dni po osiągnięciu bardzo poszukiwanego siódmego konsulatu, Marius zmarł. To zapoczątkowało erę, którą wielu historyków nazwało „Dominatio Cinnae” (Dominacja Cinna).

Dominatio Cinnae

To, co wydarzyło się w tym okresie, nie jest tak dobrze udokumentowane, jak inne części życia Cinna’. Po śmierci Mariusza jego następcą został Lucjusz Valerius Flaccus. Głównym wkładem Flaccus’ było złożenie projektu ustawy mającej na celu rozwiązanie kryzysu finansowego. Wojna społeczna spowodowała depresję finansową, co spowodowało wygórowane odsetki od pożyczek i załamanie zaufania finansowego do Rzymu po rozpoczęciu wojny mitrydatycznej. Podrabianie stało się powszechne, zmuszając Cinnę i rząd do opracowania stacji testowych, aby odkryć fałszywe monety i zastąpić je dobrymi.

W 85 rpne Cinna próbował wskrzesić ustawę Sulpiciusa, aby umocnić obywatelstwo grup włoskich, ale w praktyce nie było to szybkie, ponieważ spis ludności z następnego roku wymienia 463 000 obywateli. Nie jest to wystarczająco duży wzrost w porównaniu z rokiem 115/114 p.n.e., gdzie suma wynosiła 394.336, aby uwzględnić Włochów. Wiele uwagi Cinna’ podczas rządów Rzymem było skupione na rozprawieniu się z Sullą. Flaccus wkrótce przejął wojnę z Mitrydatesem, co Sulla zinterpretował jako zagrożenie, które Sulla przeniósł, by przechwycić Flaccusa.

Flaccus był nielubiany przez swoich żołnierzy i wielu zdezerterowało do Sulli. To, że cokolwiek pozostało, było zasługą legata Fimbrii, który wykorzystał swoją popularność i wpływy wśród żołnierzy, aby przekonać ich do pozostania. Nie przyniosło to jednak długo Flaccusowi korzyści, ponieważ Fimbria później zbuntowała armię przeciwko Flaccusowi i kontynuowała walkę z Mitrydatesem pod jego własnym przywództwem. Fimbria próbowała zaoferować pokój z Sullą, ale Sulla i Mitrydates prowadzili już negocjacje, które były korzystne dla obu stron, negując tym samym jakąkolwiek potrzebę oferty Fimbrii dla Mitrydatesa. Po potwierdzeniu pokoju z Mitrydatesem Sulla udał się do negocjacji z Fimbrią, w którym to momencie armia Fimbrii zdezerterowała do Sulli, a Fimbria popełniła samobójstwo.

Po zakończeniu wojny Sulla wrócił do Włoch. Wysłał listy do Włochów, aby złagodzić strach, że odbierze im obywatelstwo. Sulla wysłał także list do Senatu, racząc ich zwycięstwami nad Mitrydatesem i zapewniając, że przyjął wygnanych przez Cinna i że zapewni szybką zemstę tym, którzy byli winni cierpienia jego i Senatu. Cinna i jego kolega Carbo przygotowywali się do wojny. Przełożyli wybory w tym roku, ogłaszając się ponownie wybranymi, aby nie musieli wcześniej wracać do Rzymu, aby wziąć udział w wyborach. Jest mało prawdopodobne, że zostało to zakwestionowane, ponieważ Cinna i jego sojusznicy mieli wystarczająco dużo władzy, aby nikt nie odważył się stanąć przeciwko nim. Dzięki temu, zgodnie z konstytucją, Cinna działał jako monarcha, a jednocześnie wydawał się podążać za wolą ludności. Gdy Cinna i Carbo podwoili swoje wysiłki w walce z nadciągającym zagrożeniem ze strony Sulli, Cinna nie zdawał sobie sprawy, że nie będzie to bitwa, ale jego przygotowania do wojny, które będą kosztować go życie.

Cinna został zamordowany w buncie własnych żołnierzy w 84 rpne. Pracował nad transportem swoich wojsk przez Adriatyk, aby spotkać Sullę na obcej ziemi. Żołnierze nie byli chętni do nadchodzącej walki, która obiecywała brak łupów. Ich niezadowolenie wzrosło, gdy dowiedzieli się, że drugi konwój żołnierzy, wciąż w drodze, rozbił się podczas sztormu. Ocaleni wrócili do swoich domów. Cinna zarządził zgromadzenie, aby zastraszyć żołnierzy do posłuszeństwa. Jeden z jego liktorów uderzył żołnierza, który stał na drodze, gdy Cinna wszedł na zgromadzenie, a kiedy żołnierz odpowiedział, Cinna nakazał go aresztować. To spowodowało, że inny żołnierz rzucił w Cinnę kamieniem, który go uderzył. Duch motłochu ogarnął, gdy rzucono więcej pocisków, a najbliżsi żołnierze zadźgali Cinnę na śmierć.

Plutarch opowiada nieco inną historię, stwierdzając, że Pompejusz odwiedził obóz Cinny i uciekł po tym, jak został oskarżony o wykroczenie. Żołnierze uznali, że Cinna pomógł Pompejuszowi uciec i zabił go za to złamanie ich zaufania. W obu relacjach Cinna został zamordowany nie z powodu jego polityki, ale raczej z powodu krótkiego wybuchu ducha motłochu w jego oddziałach. Christoph Bulst przekonuje, że Cinna zginął w „absolutnie apolitycznym buncie” i wskazuje, że nie ma żadnej wzmianki o konkretnym sprzeciwie wobec Cinny i że nie czuł nawet potrzeby podróżowania z ochroniarzem.

Cinna był żonaty z Annią, córką Anniusza (nie do zidentyfikowania). Mieli dwie córki i syna. Jedna z jego córek wyszła za mąż za jednego ze zwolenników Cinny’s, Gnaeusa Domitiusa Ahenobarbusa. Jego druga córka, Kornelia, poślubiła Juliusza Cezara około 84 pne i zmarła w 69 pne po urodzeniu córki Julii.

Syn Cinny, młodszy Lucius Cornelius Cinna, uciekł z Włoch po powrocie Sulli, najprawdopodobniej do Hiszpanii. Wrócił na krótko w 78 rpne, aby pomóc w buncie Lepidusa, po czym ponownie uciekł do Hiszpanii, gdy spisek się nie powiódł. Powrócił do Rzymu w 78 r. p.n.e. dzięki Lex Plautia, która objęła amnestią wszystkich zesłańców z okresu wojny domowej. Synem tego Cinny był Gnejusz Korneliusz Cinna Magnus, dwukrotnie ułaskawiony, raz po poparciu Marka Antoniusza, a potem ponownie za spisek przeciwko cesarzowi Augustowi. Co zaskakujące, został następnie uhonorowany jako konsul w 5 rne z cesarzem.

Dziedzictwo Cinny

Lucjusz Korneliusz Cinna był ważny w historii Rzymu. Odegrał ważną rolę w sporze między Gajuszem Mariusem a Lucjuszem Sullą, umożliwiając Mariusowi powrót do Rzymu na siódmy konsulat. Rządy Cinna’ nie były dobrze udokumentowane i wielu twierdzi, że jego jedynym celem był własny awans. Jego sojusz z Mariusem miał służyć lepszemu interesowi, a nie stanowić wyraz jego polityki. Próbował zostać tyranem za zawoalowanym przebraniem republiki pod ścisłą konstytucją. Jego jedyną prawdziwą przyczyną było wyrównanie grup włoskich. Chociaż nie był tak dobrze udokumentowany jak jego współcześni, Cinna nadal był ważnym graczem w upadku systemu Republiki Rzymskiej, wprowadzając słabo zawoalowaną formę tyranii.


Lucjusz Korneliusz Cinna

Lucjusz Korneliusz Cinna (rozkwit I wpne) był synem konsula Lucjusza Korneliusza Cinny, który był zwolennikiem polityka Gajusza Mariusza. Jego siostra, Cornelia Cinna minor, była pierwszą żoną dyktatora Juliusza Cezara, a on był wujkiem ich córki Julii Cezara. Cinna był członkiem rodu Kornelia, który miał status patrycjuszy.

Wczesna kariera

W 78 rpne Cinna sprzymierzył się z Markiem Emiliuszem Lepidusem, próbując obalić rzymską konstytucję dyktatora Lucjusza Korneliusza Sulli. Przed opuszczeniem Rzymu zabiegał o poparcie Juliusza Cezara dla buntu, który nie nadchodził. Po klęsce i śmierci Lepidusa na Sardynii Cinna udał się na wygnanie, towarzysząc Marcusowi Perpernie Vento, by dołączyć do generała Quintusa Sertoriusa w Hiszpanii. Cezar był w stanie odwołać Cinna z wygnania z powrotem do Rzymu i wykorzystał go w senacie rzymskim przeciwko opozycji senatorskiej. Ze względu na związek ojca z Mariusem, w ramach reform konstytucyjnych Sulli nie był w stanie rozwijać swojej kariery. Jednak kiedy Cezar został dyktatorem, Cinna wkrótce awansował na pretora.

Spisek przeciwko Cezarowi

Choć Cinna zdecydowanie nie aprobował autorytarnego sposobu rządzenia Cezara, nie stał się aktywnym uczestnikiem spisku mającego na celu zamordowanie Cezara, który doprowadził do zabójstwa dyktatora w marcu 44 roku p.n.e.

W dniu pogrzebu Cezara lud był tak wściekły na Cinnę, że niektórzy przypadkowo zamordowali trybuna plebsu Helwiusza Cinna, myśląc, że to on. Kiedy doszło do morderstwa trybuna, Cinna szedł w procesji pogrzebowej Cezara. Podczas chaosu politycznego po tych wydarzeniach Cinna nie wykorzystał swojej pozycji, by przejąć władzę nad rzymską prowincją. Cyceron chwali go za ten akt powściągliwości. W 32 pne Cinna pełnił funkcję konsula zastępczego.

Życie osobiste

Po 47 pne Cinna poślubił Pompeia Magna, córkę upadłego triumwira Pompejusza i jego trzeciej żony Muci Tertia. Cinna ożenił się z Pompeją jako jej drugi mąż. Pompeia poślubiła Cinnę jako swoją pierwszą żonę. Pompeja została wdową, jej mąż Faust Korneliusz Sulla zginął w bitwie. Cinna został ojczymem syna Pompei z pierwszego małżeństwa. Pompeia urodziła Cinnie dwoje dzieci, którymi byli: syna Gnejusza Korneliusza Cinna Magnusa i córkę Kornelię Pompeia Magna. Jego żona zmarła przed 35 rokiem pne, a poza tym nic więcej nie wiadomo o Cinie.


Dwie dekady rozlewu krwi i rzymskich ofiar senatorskich w pierwszej wojnie domowej

Jak widać, żniwo śmierci z tej serii wojen było na ogromną skalę, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. Chociaż nie było jednej bitwy, która mogłaby się równać z Cannae lub Arausio, jak opisano powyżej, w ciągu dwudziestu lat konfliktu odbyła się ogromna liczba bitew na mniejszą skalę na całym świecie śródziemnomorskim. Co więcej, sama jej natura jako wojny domowej oznaczała, że ​​straty rzymskie i włoskie były znacznie wyższe niż w normalnym konflikcie między Rzymianami a nierzymskimi.

Źródła są podzielone co do liczby ofiar wojny domowej w latach 80. p.n.e. Appian i Diodorus podają liczby około 100 000 zabitych w samej walce.¹ Orosius, wspierany przez Eutropiusa, podaje liczbę ofiar śmiertelnych konfliktów aż do 82 roku p.n.e. na 150 000 zabitych w samej walce. Jak wskazuje Orosius, liczba ta „nie obejmuje niezliczonych narodów w całych Włoszech, które zostały wymordowane bez żadnego namysłu”.² Tymczasem Velleius podaje liczbę ofiar śmiertelnych na 300 000 dla obu stron.³ Jeśli dodamy do tego zgony cywilów i walki z lat 70. p.n.e., to jasne jest, że pierwsza wojna domowa w Rzymie miałaby żniwo śmierci sięgające setek tysięcy.

Dla rzymskiej oligarchii nigdy od II wojny punickiej nie poniesiono tak dużej liczby ofiar. Według Orosiusa „spis spisu powszechnego pokazuje również, że zginęło dwudziestu czterech mężczyzn w randze konsularnej, sześciu w randze pretorianów, sześćdziesięciu w randze edylów i prawie 200 senatorów”. widział, jak wielu wybitnych Rzymian zostało zamordowanych w buntach lub zamordowanych przez innych szlachciców, czy to po schwytaniu, czy w bardziej formalnym zakazie, a nawet garstka samobójstw.

Poniższe wykazy zawierają znanych członków rzymskiej oligarchii, którzy zginęli w tym okresie, zebrane według rodzaju śmierci, aby pokazać prawdziwą skalę poniesionych strat.


Słownik biografii i mitologii greckiej i rzymskiej William Smith, wyd.

Ukryj pasek przeglądania Twoja aktualna pozycja w tekście jest zaznaczona na niebiesko. Kliknij w dowolnym miejscu wiersza, aby przejść do innej pozycji:

Ten tekst jest częścią:
Wyświetl tekst podzielony według:
Spis treści:

Cinna, Cornelius

W następnym roku (BC 86) Cinna i Marius zostali konsulami, ale Marius umiera w styczniu, a jego następcą został L. Valerius Flaccus. Tego Cinna pozbył się, mianując go do dowództwa przeciwko Mitrydatesowi, mając nadzieję, że w ten sposób zapewni również Sulli nowego wroga. Ale Flaccus został zabity przez jego legatus C. Flavius ​​Fimbria. ( Dobrze. 2,23 Appian, Aplikacja. BC 1.75 .) W BC 85, Cinna wszedł do swojego trzeciego konsulatu z Cn. Papirius Carbo, zdolny człowiek, który już wcześniej bardzo się przydał na przyjęciu. Sulla groził teraz, że powróci i zemści się na swoich wrogach, a w następnym roku (BC 84), Cinna i Carbo, będąc ponownie konsulami, spełnił swoją groźbę. Cinna zebrał armię w Brundisium i wysłał jej część do Liburnii, zamierzając spotkać się z Sullą, zanim postawi stopę we Włoszech, ale kiedy kazał reszcie iść za nią, wybuchł bunt i w celu stłumienia go został zabity . [Dla kontynuacji patrz SULLA.]

Cinna był człowiekiem odważnym i aktywnym, ale jego śmiałość była pokrewna pochopności, a jego działaniem nie kierowała osąd. Samotnie nie mógł nic zrobić, oparł się najpierw na Sertoriusie, potem na Mariusie, potem na Carbo i w końcu stracił chęć do posiadania pierwszej cechy generała, zdolności do dowodzenia zaufaniem swoich żołnierzy. Charakter Velleiusa jest bardziej antytetyczny niż prawdziwy. (2.24.)


Kornelia Cinna-moll

Cornelia Cinna minor (ok. 97-69 pne), córka Lucjusza Korneliusza Cinny (jednego z wielkich przywódców stronnictwa maryjnego) i siostra konsula Lucjusza Korneliusza Cinny, wyszła za mąż za Gajusza Juliusza Cezara, który stał się jednym z nich dyktatorów rzymskich. Partia polityczna Cinny nazywała się Populares, a jego związek z Kornelią utożsamiał Cezara z tą frakcją.

Cezar i Kornelia pobrali się w 84 pne.

Kiedy Lucjusz Korneliusz Sulla kazał Cezarowi rozwieść się z Kornelią, młody mąż odmówił i wybrał raczej pozbawienie jej fortuny i sam siebie. Kornelia urodziła mu córkę Julię Caesaris, ok. 1930 r. 76 pne.

Kornelia była opiekunką domu Cezara w ich domu w Subura w Rzymie przez szesnaście lat. Zmarła w 69 p.n.e. za kwestora Cezara i zostawiła mu córkę. Cezar wygłosił przemówienie na jej cześć z Rostry.

Zgodnie z rzymską konwencją nazewnictwa Kornelia znana jest z żeńskiej formy jej imienia rodowego.


Kornelia (ok. 100-68 pne)

Rzymska szlachcianka i żona cesarza Juliusza Cezara. Urodzona ok. 100 p.n.e. zmarła w 68 p.n.e. córka Lucjusza Korneliusza Cinny poślubiła Gajusza Juliusza Cezara (ok. 100–44 p.n.e), cesarza rzymskiego, w 84 p.n.e. dzieci: córka Julia (zm. 54 p.n.e.).

Kornelia była córką patrycjusza Lucjusza Korneliusza Cinny, który mimo swej starodawnej rodziny był liberałem według standardów I wieku p.n.e. W latach 87-84 Cinna został wybrany do imponujących czterech konsulatów, chociaż nie był powszechnie popularny, ponieważ były to lata rzymskiej wojny domowej, w której liberałowie popularyzatorzy przeciwko konserwatywnym „Optymom”. Na czele Optimatów stanął błyskotliwy, ale bezwzględny Lucjusz Korneliusz Sulla, podczas gdy Cinna i jego jeszcze bardziej znamienity kolega, Gajusz Marius, bronili popularyzatorzy aż do śmierci obu frakcji: Cinna ofiarą buntu wojskowego i Marius w podeszłym wieku. Pozbawiony tak utalentowanego przywództwa, popularyzatorzy Sprawa ugrzęzła i ostatecznie padła przed Sullą, który odtąd robił co mógł (bezskutecznie, jak się okazało), aby zapobiec jej zmartwychwstaniu.

Przed śmiercią ojca i przejęciem władzy przez Sulli, Kornelia miała połączyć polityczne interesy Cinny z interesami obiecującego politycznego sojusznika w wysoce napiętej politycznej atmosferze. Odpowiednim partnerem dla Kornelii okazał się wkrótce sławny Gajusz Juliusz Cezar, ponieważ miał dwie szczególnie atrakcyjne cechy w czasie ich związku. Po pierwsze, podobnie jak Kornelia był patrycjuszem, a po drugie, rodzina Cezara była blisko związana z popularyzatorzy frakcji, odkąd kolega Cinny, Marius, poślubił ciotkę Cezara, Julia (zm. 68 p.n.e.). Małżeństwa Mariusza z Julią i Kornelii z Cezarem (w 84 roku) pomogły odbudować polityczne losy gałęzi Cezara w jego starożytnej rodzinie, gdyż pomimo długiej historii rodziny żaden z bezpośrednich przodków Cezara nie został wyróżniony.

Religia i polityka odegrały kluczową rolę w zbliżeniu Kornelii i Cezara. Politeistyczni Rzymianie wierzyli, że ich bogowie domagają się honoru, zanim jakakolwiek ważna sprawa – publiczna lub prywatna – może zostać załatwiona. In Rome, there were many important priesthoods (with varying expertises and responsibilities) significant to the running of the state, and each of these was much coveted because of the high status a priesthood conferred upon its holder. The most ancient of these religious offices were reserved for patricians who were married to patricians, because that class had at one time maintained a monopoly on all Roman political and religious authority. By the 1st century, however, the number of prominent patrician families had declined precipitously. Thus, when the position of flamen Dialis (an ancient priesthood, steeped in ritualistic taboo but nevertheless prestigious) came open in 84 and Caesar became the leading candidate for that office, it became necessary to procure for him a patrician spouse. Cornelia was a perfect choice, politically expedient and from the right social stratum for Caesar's political-religious advancement. Although theirs was an arranged marriage, it seems that it pleased both principals—especially Caesar, for he weathered stormy times on Cornelia's behalf.

Sulla's victory over the remnants of the popularyzatorzy' faction came in late 82, at which time he forbade on political grounds Caesar's completion of the ceremonies necessary to establish the younger man as the flamen Dialis. Thus, Caesar never held that priesthood. Ironically, however, the fact that Caesar had begun the process by which the flamen Dialis was made eligible to assume his duties probably saved his life, for a religious aura was perceived as surrounding such candidates. Although Sulla had his way with Caesar in regard to this priesthood, he was not successful in his demand that Caesar divorce Cornelia. Standing up to the dictator, Caesar insisted that he had no intention of shedding his wife. Such defiance at a time when Sulla było the political authority in Rome so endangered Caesar's life that he went into hiding in the nearby Sabine territory. Hunted down by a Sullan patrol, Caesar was able to escape Italy (making his way to Anatolia) only by buying off its officer with a significant bribe. Even so, Sulla had a modicum of revenge for Caesar's audacity, when he seized Cornelia's marriage dowry and severed all of her claims to her family's estate—a considerable financial loss to both Cornelia and Caesar. Nevertheless, Caesar's faithfulness did have a political payoff, for the remnants of the popularyzatorzy faction remembered his bravery and loyalty to his wife and, as a result, would later rally around his leadership.

Although little is known about their intimate relationship, Cornelia remained very important to Caesar throughout his early political career because she linked her husband's fortunes to her father's political faction. The marriage produced a daughter named Julia (d. 54 bce), and, since no known animosity split the couple, it is likely that the union was congenial to both parties.

In 68, the year after he obtained his first elective office, Caesar's great-aunt, Julia, died. Using her funeral in a political fashion to reinforce his claims to the loyalties of the remaining popularyzatorzy, Caesar delivered a famous eulogy. Soon thereafter, Cornelia also died at a young age. Although it was unusual to make an event out of the funeral of such a young woman, Caesar nevertheless broke with tradition to present another public oration. Under most circumstances, the Romans disliked such innovation, but Caesar's emotionally delivered eulogy for Cornelia moved his audience to admiration. As a result, the virtues attributed to Cornelia circulated widely after her demise among a respectful public, thus winning her an association in death with the most famous heroines from the Roman past.

William S. Greenwalt , Associate Professor of Classical History, Santa Clara University, Santa Clara, California


Chapter 2: Scenario Info

This chapter will give you an overview of the events leading up to the start of our game, along with an introduction to some of the key historical figures involved.

2.1 THE ROMAN WORLD OF THE FIRST CENTURY BC

Rome had long ago ejected the last Tarquin king from Rome. For several centuries, Romans had made good on their solemn oath to never again be the subject of a tyrant Rex. The Republic was founded on the principle that Romans would be governed not by kings, but by the Senate and People, guided by the Mos Maiorum (the ―Way of the Elders,‖ a defining set of principles and traditions which served as their unwritten constitution).

Under the Mos Maiorum, no one man was ever to raise himself above his peers. A particularly prominent individual might become, in effect, ―The First Man in Rome,‖ but it was always understood that this was nothing more than to be ―first among equals.‖

Easier said than done, perhaps!

The system made Rome great because it encouraged great men to do great things. Great Men doing Great Things usually have Great Egos as well, and when multiple Great Men are doing multiple Great Things, it‘s inevitable that their multiple Great Egos are going to cause trouble.

The First Century BC was a time of giants for the Roman Republic. It was also a time of great peril.

And during times of great peril, when the very survival of the Republic was threatened, the Mos Maiorum provided for the appointment of a Dictator. This was not a Dictator in the modern (Mussolini, Stalin, etc.) sense of the word far from it. It was a constitutional office of set duration (usually only 6 months), established to deal with a set problem, such as ejecting Hannibal from Italy.

Ah, but then there was Sulla.

Lucius Cornelius Sulla, a man whose incredible run of luck earned him the nickname ―Felix.‖ A great and ambitious man. And a dangerous man. When pushed too far and too hard by his political rivals, he turned on the Senate, marching on Rome ―in order to save her from tyrants.‖ At sword point, the Senate was forced to name him Dictator with the incredibly broad task of ―Writing Laws and Organizing the State.‖ The term of office was indefinite.

What resulted was the Regnum Sullanum, the ―royal reign of Sulla.‖ During that time, Sulla‘s word was, quite literally, law. The power of the Tribunate, and thus the power of the People, was greatly curtailed. Hundreds, perhaps thousands of prominent Romans were proscribed (essentially legalized murder), their properties confiscated. When Sulla finally departed the scene, the Republic had been changed dramatically.

2.2 LUCIUS CORNELIUS SULLA: WHO WAS HE?

Lucius Cornelius Sulla ―Felix‖ was a patrician from an ancient and famous Roman house fallen on hard times. He emerged as an officer under the great military man Gaius Marius in the wars against Jugurtha of Numidia and the German barbarians (between 107-100 BC). He made a name for himself commanding Roman forces in the southern theater of the Social War (a civil war with Rome‘s Italian allies 91-88 BC), and was rewarded with the consulship in 88 BC. He became notorious for turning his armies against his political opponents, and became infamous for marching on Rome herself with an army under his command, for the purpose of intimidating the Senate. He was also the first to institute proscriptions (see glossary). His ―enhanced‖ version of the dictatorship departed from the traditional Roman constitutional office, making it something very much akin to our notion of a modern dictatorship.

He did, however, voluntarily give up the dictatorship once he felt that his mission of reforming the Roman Republic along very conservative (read ―reactionary‖) lines. He retired to private life in 79 BC, where he pursued a life of complete debauchery until his death the next year.

As a person, Lucius Cornelius Sulla was ―an odd mix of mediocrity and brilliance, indolence and action, and placidity and viciousness he may have been a sociopath.‖1

Some years earlier, social upheavals had begun to transform Roman society. Historians would later call this period ―the Roman Revolution.‖ Although the Romans themselves, of course, would never have used the term, it is an accurate description of what was going on. Rome‘s rapid rise to wealth and power after the defeat of Carthage had brought prosperity to the Republic, but problems as well. The yeoman farmer, long the backbone of both the Roman economy and the Roman war machine, had been away on campaign for so long, fighting so many wars, that their farmsteads fell into disrepair. That, along with the massive influx of slaves from conquered lands brought about some fundamental shifts in agriculture. The small farm holdings began to disappear, replaced by giant farming estates called latifundiae, which employed gangs of slaves and were owned by men of wealth. The displaced farmers found themselves flocking to the City, where they joined the swelling ranks of the Capeti Censi, or Head Count (affectionately known as ―the mob‖).

That set the stage for two very controversial reformers: Tiberius and Gaius Gracchus. The Gracchi, as they were known, set about on a series of agrarian reforms that were well-intentioned enough, though they still both ended up being murdered for their troubles. The methods they used in their attempts to pass this legislation, however, had a very destabilizing effect on Roman politics and Roman society. The Head Count began to be used, rather cynically, as a political tool of the elites. What was worse, intimidation, violence and outright murder began to be gradually accepted as viable tools for achieving one‘s political ends. Sulla was a young man during this time of upheaval associated with the Gracchi perhaps it was then that he began forming opinions which would eventually lead to his reactionary rule as dictator.

1 Garrett G. Fagan, ―The History of Ancient Rome‖

Sulla hadn‘t made much of himself politically until he associated himself with the other giant of the time, Gaius Marius. Marius was Plebeian with no distinguished ancestry whatsoever. What Marius had going for himself, however, was a brilliant military mind. He had quit a reputation as a Vir Militaris (a ―Military Man‘). Sulla served as Quaestor under Marius during the war with Jugurtha of Numidia (111-105 BC). Marius defeated Numidia, but it was Sulla who actually captured the Numidian king. Marius and Sulla seemed to get on pretty well together, but Marius failed to give Sulla proper credit for his exploits in the war. This was the beginning of trouble.

About the time that the Jugurthine War was winding down, trouble began brewing up north. The Teutones and Cimbri, two Germanic tribes crossed the Alps into the Roman province of Cisalpine Gaul. The Germans slaughtered the Roman armies sent to stop them, completely wiping out an army led by one of the two Consuls for the year 105 BC.

Fearful that Rome herself was in danger of being sacked, the Senate turned to Marius, and he successfully defeated the German threat. By 100 BC, Marius was the undisputed First Man in Rome, and was holding his sixth Consulship. A far better general than politician, however, Marius suffered several humiliating setbacks as Consul that year, and he retired to private life.

During the ‗90‘s BC, a long-standing problem with the Italian allies (called the Socii) simmered over. The Socii wanted some form of Roman citizenship, but conservative Senators wouldn‘t hear of such a thing. Things boiled over, and in 91 BC open civil war broke out. Called the Social War, it was anything but that, lasting until 88 BC. Like all civil wars, it was brutal. During the course of the Social War, Marius would emerge from retirement to command Roman forces in Italia‘s north, while Sulla (now holding the office of Propraetor) commanded the armies in the south. This was to be the last time Marius and Sulla cooperated in any way. Following the war‘s end, their enmity would soon lead to another civil war.

When the Mithridatic War broke out (88 BC), the Senate appointed Sulla (who was now Consul) as commander of the forces to be sent east to fight Pontus. At Marius‘ urging, however, a Tribune put a bill before the people to make Marius the commander instead. That was the final straw as far as Sulla was concerned, and he took his forces, which he had been training in Italy, and marched upon Rome.

―Although Sulla was trying to reinforce a traditional government rather than overthrow it, he had carried out the single most revolutionary act in Roman history to that time: he had marched a Roman army against Romans.‖2

Sulla forced Marius into exile, and was free to pursue his war in the East. While he was gone, Marius returned to Rome, joining forces with an anti-Sullan Consul named Lucius Cornelius Cinna. Now, it was Marius who marched on Rome, continuing the dangerous precedent begun by Sulla.

Sulla returned from the Mithridatic War in 83 BC, and when he arrived in Italy, he marched on Rome, and seized power as Dictator.

2.3 THE SULLAN REFORMS AND THEIR IMPACT ON THE GAME

During his dictatorship, Sulla succeeded in rolling back many of the changes which had ―liberalized‖ Roman politics over the previous several decades. We won‘t go into all of them here, but we‘ll give you a quick rundown of those reforms that have a direct impact on how we‘ll play the game:

1. Sulla has emasculated the Tribunate (see Chapter 5 for a description of the office of Tribune of the Plebs). Tribunes are not permitted to propose new legislation, either in the

2 Fagan, ―The History of Ancient Rome‖

Gaius Marius, Vir Militaris and Seven-Time Consul of the Roman Republic.

Senate or the Assembly. Being a Tribune is a dead-end job: Ex-tribunes are barred from holding higher office. This means that if you choose to stand for election as Tribune of the Plebs, that will be the first, last, and only office on the Cursus Honorum you‘ll ever hold!

2. The Assemblies are weakened. Plebiscites (votes of the Plebs) are subject to Senatorial veto.

3. Sulla has “reformed” the Senate. Translation: He‘s packed it with pro-Sullan reactionaries. He has also made the requirements for entrance into the Senate much more stringent. (See Chapter 5 to find out what that means for players.) Furthermore, he has increased total Senate membership. (In the game we make the roster at 400, with 300 of those men placed in NPC voting blocks. That means at game start, a player‘s influence on the Senate is diluted…just the way Sulla would want it!)

4. The Proscriptions. Not exactly a ―reform‖ in any sense of the word, but Sulla‘s hand upon the tiller of the Ship of State was a bloody one. Many former prominent men of Senatorial rank have been liquidated, their estates confiscated, their families disgraced. Many have suffered, but many have also profited from this, including one Marcus Licinius Crassus, who has become very wealthy indeed through the purchase of ―proscribed‖ estates at bargain-basement prices. And indeed, the Sullan Proscriptions may have a direct effect on your player character as well (see Chapter 4 for details).

These conditions will override the normal function of magistracies at game start, and will definitely color the political landscape. Depending on how players proceed during gameplay, some or all of these ―reforms‖ may, in time, be undone.

Here is a quick rundown on other historical figures which will be important for you to know. Some of these men are already dead when our game commences, but you will hear them referred to often. Others are just beginning to come to prominence. Historical figures who are alive at the time our game begins will be utilized as Arbiter-Controlled NPCs (AC-NPCs).

Gaius Marius held the Consulship seven (yes, 7!) times, unprecedented in Roman history. Initially he and Sulla may have been friends of sorts, but their growing rivalry became embittered to the point of civil war. The most famous Novus Homo (New Man) of his generation, his meteoric rise to power was the result of Marius‘ reputation as a Vir Militaris. He gained prominence in the Jugurthine War (111-105 BC), where a young Sulla served as his Quaestor. The Senate, panicked by the news that a two entire Roman armies had been annihilated by invading Germans, once more called upon Marius to turn back the invading hordes. This he did, brilliantly, at the Battle of Aquae Sextae in 102 BC.

Marius returned from his Germanic campaign in triumph once again. First hailed as the 3rd founder of Rome (Romulus was first of course, followed by Marcus Furius Camillus of the 'conquest of Veii' fame), and savior of the city, his success would be short lived. Elected to his 5th straight, and 6th overall Consulship in 100 BC, he was proven to be out of his element without a war to fight. To appease his army, and of course to secure political support through their loyalty,

Quintus Sertorius, Rebel Roman General.

Marius made unauthorized grants of citizenship to the Italian allied soldiers fighting for him. He then further pushed the Senate by demanding colonization and settlement rights for his large body of veterans. This strategy, under normal circumstances, would've been shot down immediately, but in this age of political turmoil, anything was possible. Using a popular and outspoken Tribune, Saturninus, Marius pushed through these proposals and others like it through the use of the citizen assemblies, mob tactics and open street violence. Saturninus used Marius to climb the political ladder, while Marius used Saturninus to push through his popular agenda, ripping apart the status quo and tearing down the traditions of Roman politics.3 Saturninus would soon go completely out of control, and Marius would be forced to put down riots caused by Saturninus in 100 BC. Marius ended this consulship, looking pretty much like a political chump. Marius retired to private life, but was called to service once more to command forces during the Social War (91-88 BC).

When Sulla marched on Rome, his legions battled in the streets of the city against what forces Marius could scrape together. Marius was vanquished and exiled to Carthage.

In 87 BC, Marius returned to Rome, joining forces with the rebel Consul Cinna. Marius, who by now was old and quite possibly suffering from some form of dementia, wreaked havoc on the City, murdering many Sullan supporters. To his credit, Cinna intervened and stopped the butchery.4

Marius declared himself Consul (his seventh term), but died a few days after taking office.

It‘s important to mention this about Marius as well: His legionary reforms professionalized the Roman Army. Standing legions remained in service year after year. The adaptation of legionary standards (the Eagles) promoted esprit de corps and competition among the legions, creating a reputation for military excellence that echoes down to our present day.

Lucius Cornelius Cinna (d. 84 BC)

Cinna (a patrician) was a four-time consul of the Roman Republic, serving four consecutive terms. Cinna's influence in Rome exacerbated the tensions which existed between Gaius Marius and Lucius Cornelius Sulla. After the death of Marius, he became the leading power in Rome until his own death. His main impact upon Roman politics was his ability to veil his tyranny and make it appear that he was working under a constitutional government.5

Quintus Sertorius (b. 123 BC)

Born in the Sabine town of Nussa, Quintus Sertorius distinguished himself under Marius in the campaign against the Germans around 105 BC. He later served as military tribune in Spain, gaining public recognition when he recaptured the city of Castulo the same night it was taken from a negligent Roman garrison. His fame in the Spains grew when he captured the city of Oritana. During the Social War, Sertorius took a wound which resulted in the loss of one eye.

5 Wikipedia (I know, not the most scholarly source out there, but hey, we‘re playing a game here, not writing a thesis!)

(as portrayed by Sir. Laurence Olivier)

M. Aemilius Lepidus, Proconsul (and. )

Feeling that his political career was being hindered by Sulla (whom he blamed for losing his bid to be elected Tribune), he sided with the Marians in the dispute over whether Marius or Sulla should command the war against Mithridates in the East. Sertorius threw his lot in with the Marians and the renegade Counsul Cinna, and eventually found himself once more in the Spains, involved with the far-ranging civil war. Although the Marians had eventually been defeated, Sertorius fought on. The Lusitanians (around modern Portugal) asked him to lead them in their struggle against the occupying Roman forces in Spain. He crossed over into Spain with 2600 Romans and 700 soldiers from North Africa. Some 4000 foot-soldiers and 700 horsemen from the locals joined Sertorius' forces. One of Sertorius' attractions for them was his pet white fawn, which he claimed was a gift from the goddess Diana, saying that the information he actually received from spies was revealed to him by the fawn.6 When our scenario begins, Quintus Sertorius is firmly in control of the majority of the Iberian peninsula. He has set up a sort of ―anti-Rome,‖ complete with a republican government modeled on the Roman original. Is his intent to build strength, eventually leading his ―government in exile‖ in a bid to retake Rome herself? That‘s the kind of thing that can be of concern to the real Roman Senate, of course, and there‘s building momentum to grant Gnaeus Pompeius a commission to deal with Sertorius once and for all.

Marcus Aemilius Lepidus (b. 120 BC)

One of the two Consuls for the Year AUC 675 (78 BC). As our game begins, Lepidus, who is by all rights a very reactionary pro-Sullan, has been granted the province of Cisalpine Gaul to govern as Proconsul following his term in office. Gnaeus Pompeius supported Lepidus in his bid for the consulship, and Lepidus of course likewise supported Pompey as commander against Sertorius in the Spains. As the old Latin proverb goes, ―Manus Manum Lavat‖ (one hand washes the other)…

The odd thing is this: although Lepidus appears every bit as reactionary as his Consular colleague Quintus Lutatius Catalus Capitolinus, Lepidus is beginning to behave in an odd, almost popularist (!) manner. That could spell trouble…

The Donald Trump of the ancient world, Marcus Licinius Crassus made his money the old-fashioned way: he stole it! Though, as Crassus himself would no doubt demur, ―stealing‖ is such an ugly term!

Much of Crassus‘ wealth came from snapping up huge estates confiscated from pro-Marians during the Sullan proscriptions. Crassus kept much of the land for himself, but what he didn‘t keep he chose to liquidate, selling bargain(but still quite profitable) prices to fellow entrepreneurs and newly-wealthy Romans.

Another money-making scam involves his ―fire brigades.‖ He has specially-trained (but still expendable) cadres of slaves who are adept at fighting fires. Rome is a city of wooden buildings, and every so

often, one of them catches fire. Shortly after the smoke starts curling skyward, who shows up but Crassus and his fire-fighting slave gangs? He offers to buy the building from the distraught owner at a bargain basement price, mere farthings on the denarius. If the owner agrees, Crassus pays off the owner while his slaves go into action. Within a few minutes, Marcus Crassus is the proud owner of yet another piece of (slightly singed but entirely serviceable) real estate. If he owner refuses to sell, well the flames will do what flames will do…

In our Game, Marcus Licinius Crassus is the most powerful man in Rome. He serves as one of our NPC bankers. He‘ll loan you money at a fair interest rate, probably well below the prevailing rate in fact. The ―interest‖ which Crassus will extract from you will come in other forms.

Players are more than welcome to seek out a loan from Crassus, but beware of unintended consequences…!

Gnaeus Pompeius “Magnus” (b. 106 BC)

Born of a prominent Picene family, Gnaeus Pompieus (Pompey) was the son of a military man, and a brilliant general himself. Brash and self-confident, he entered into the civil war as an ally of Sulla in 83 BC. It was said that Pompey was the only man Sulla would rise from his chair for upon entering the room, and it was Sulla who gave Pompey the cognomen ―Magnus‖ (―the Great‖),though perhaps it was tongue-in-cheek. Did we mention that Pompey was brash? A young Pompey was once reputed to have said of himself to Sulla, ―More people worship the rising sun than the setting sun.‖ Brash indeed! When our game opens, Pompeius is leading a Roman army in the Spains, fighting against the renegade Roman general Quintus Sertorius.

Word on the street that the owner of a ludus (a gladiator training school) in Capua has been bragging about a particularly talented fighter he owns, a Thracian by the name of ―Spartacus.‖ Perhaps some day he‘ll even fight in Rome!

Mithridates VI ―Eupator‖ was king of Pontus in northern Anatolia (now Turkey) from about 120 BC to 63 BC. Taking advantage of Rome‘s internal political squabbling, he launched a series of wars in Anatolia (known at the Mithridatic Wars) with the goal of ejecting Rome from the region. The first campaign (88-83 BC) was indecisive. Sulla found himself hampered by political trouble at home, and he was forced to conclude a less than satisfactory peace with Mithridates. The Pontic king had ordered the mass murder of over 80,000 Romans and Italians living in Anatolia during the course of the war, and this atrocity (known as the ―Asiatic Vespers‖) has yet to be fully avenged as our game begins…

Why do you need to know about these people? Well, you‟ll probably hear other players refer to them in their speeches and posts. You can make your own inputs to the game more interesting by using this stuff as handy reference material.

Marcus Tullius Cicero (b. 106 BC)

Marcus Tullius Cicero was one of the most influential players in the period of Rome's late Republic. He was a conservative statesman, politician, lawyer and general defender of Republican principals. Generally regarded as the greatest orator in the history of the world, he is a young man aged 28. He published his first work, De Inventione Rhetorica, about eight years before our game commences. Players may encounter Cicero in the courts. Fair warning: if you go up against Cicero in one of your court cases, best be advised to bring your ―A-Game.‖

Gaius Julius Caesar (b. 100 BC)

When our game commences in 78 BC, Gaius Julius Caesar is a young man of 22 years. Born into an ancient but sidelined patrician family, Caesar possessed remarkable intellectual talents and charisma. Caesar‘s family was linked to both Marius and Sulla in our scenario, but the political climate was dangerous enough that when our game begins, young Caesar is somewhere in the East, presumably out of the reach of Sulla‘s agents.

The table below constitutes our ―official‖ chronology for the game. You‘ll find many more events of note from Roman history on the web. (We recommend the site unv.com, the source for most of these entries.)

This timeline will give you a working frame of reference for our game. Dates are given both in the familiar years BC, and Ab Urbe Condita (AUC), years from the founding of Rome.

Tarquinii Kings Thrown Out

First disputes between Plebeians and Patricians

This set the stage for the long-running ―Struggle of the Orders.‖ To this day, Patricians and Plebeians are very careful to remind you ―who‘s who.‖

Conquest of Italia complete

Second Punic War (Hannibal)

Third (final) Macedonian War

Roman prosperity skyrockets. Wealth pours into Rome, along with slaves. Agrarian lifestyle of modest Roman citizens begins to deteriorate. Landless Romans flock to the City ranks of the ―headcount‖ (landless urban masses) begins to swell. This is the beginning of social upheaval.

First all-marble Roman Temple, a sign of Rome‘s expanding wealth and power.

Slave Revolt. May become a recurring theme…

Death of Tiberius Gracchus

As Tribune of the Plebs, Ti. Gracchus proposed sweeping land reforms. Roman society polarized his actions also caused riots and marked the beginning of the use of violence as a political tool.

Rome annexes the provinces of Asia and Illyrium

Tribune Gaius Gracchus (brother of slain Tiberius) passes Lex which makes the Knight Businessmen (the Ordo Equester) a separate order from the Senatorial Class.

Like his brother before him, Tribune Gaius Gracchus meets a violent end. Although many of the radical reforms of the Brothers Gracchi get undone, they have set in motion what later historians would call ―The Roman Revolution.‖ This ―revolution‖ (the Romans themselves probably had no idea they were in the middle of a revolution) would end with the death of the Republic, the death of Julius Caesar, and the establishment of the Principiate under Octavius Augustus Caesar. In the ―Legacy of Sulla‖ game, of course, history may take a different turn or two…

The war with King Jugurtha of Numidia would last until 106 BC. The conflict would serve to catapult both Gaius Marius and Lucius Cornelia Sulla to political prominence.

First Consulship of Marius

Gaius Marius is elected Consul on the promise that he would handle the Numidian problem he is given command of Roman forces in the war against Jugurtha

Lucius Cornelius Sulla, a promising quaestor serving under Marius, executes a brilliant plan to capture King Jugurtha. The plan succeeds, the war ends, and Jugurtha marches in Marius‘ triumphal procession. Marius fails to give due credit to Sulla, and this marks the beginning of what would become serious trouble.

The legionary reforms begun by Marius are completed this year.

Germanic hordes spill into Cisalpine Gaul in 103. Marius defeats the Teutones at the Battle of Aquae Sextae in 102. Hailed as ―the Third Founder of Rome,‖ his popularity with the Roman people reaches its zenith.

Popular demagogue Saturninus (once a political ally of Marius) incites rioting in Rome. Marius is forced to put down the riots, being embarrassed politically in the process.

The Italian Allies (the Socii) are growing increasingly restive. They fought side-by-side with the Romans, bleed side-by-side, yet share in none of the benefits of Roman citizenship. Various Roman politicians call for some sort of Italian enfranchisement, but their efforts are resoundingly blocked and rejected by the Senate.

The Socii finally revolt. Roman citizens are massacred in Asculum, and the city prepares for the eventual Roman counter attack. The conflict will continue until 88 BC.

The Consul Lucius Julius Caesar passes the Lex Julia de Civitate et Sociis Danda, which grants citizenship to those Italians who have not taken up arms against Rome.

Both Marius and Sulla have commissions in the Social War. Marius operates in northern Italia, while Sulla campaigns in the south.

Mithridates VI of Pontus attacks Roman allies and interests in Anatolia (modern Turkey). He is intent on ending Roman influence in the East once and for all.

Quintus Caecilius Metellus Pius defeats the Italian army under Silo. The Social War ends.

Sulla is Consul. When news arrives of Pontic atrocities (see below), Sulla prepares a Consular Army for campaign in the East.

Night of the Asiatic Vespers

Mithridates invades Greece in an attempt to spark a pan-Hellenic revolt in the East. He orders the slaughter of all Romans and Italians in regions under his control. Some accounts indicate that over 100,000 die. Although the First Mithridatic War will end in 84 BC, this won‘t be the last conflict with Pontus. As ―The Legacy of Sulla‖ begins, Mithridates is very much a major threat to Roman security.

By now, Marius are bitter political rivals, insanely jealous of each other. While Sulla is training his army, Marius engages in a cunning (but low) political maneuver, and uses his still substantial popularity with the Plebs to get himself voted in as commander of the Roman expedition to Pontus, effectively stripping the Consul Sulla of command. Sulla simply won‘t stand for it…

An action unprecedented in the entire history of the Republic! Sulla takes his army, and marches upon his own capital. Many of his officers flatly refuse to engage in what they consider illegal and completely against the Mos Maoirum. Sulla is undeterred. He assaults Rome and captures the city. He portrays himself as the victim of Marius' intrigue against his rightful command and gives Rome a first glimpse of the future dictatorship of Sulla. He declared Marius and his followers as outlaws and enemies of the Roman state. Marius barely escapes with his life to Africa.

Sulla departs for the East, and Marius returns to Italia. Rome with L. Cornelius Cinna, and after a short battle, he occupied Rome. Marius and Cinna are made joint consuls. Marius, possibly rendered mentally ill after a series of strokes, orders proscriptions against Sulla's supporters.

Marius died of a third and fatal stroke in 86, a few weeks into his seventh consulship.

Sulla Defeats Mithridates

Sulla podbija Ateny, pokonuje armie Mitrydatesa pod Cheroneą i Orchomenosem. He still has some mopping up to do in the East, but rest assured that when he finally returns to Rome, he will be in a rather nasty mood.

Sulla and his army return to Italia, intent on crushing the Marians once and for all. The governor of Hispania, one Marcus Licinius Crassus, joins forces with Sulla.

Meanwhile, war with Pontus has broken out again.

Sulla and Marian general Gnaeus Papirius Carbo clash at the Clusium the results are inconclusive.

Q. Caecilius Metellus Pius defeats Carbo.

Sulla is victorious at the battle of the Coline Gate at Rome.

Sulla is appointed Dictator by the Senate. (At this point, the Senate had little other choice.)

The Regnum Sullanum (―the Royal Reign of Sulla‖) is marked by proscriptions in a rein of terror which shook Roman society to its very core.

Quintus Sertorius, one of the remaining Marian generals, is in open revolt, and sets up what amounts to an ―Anti-Rome‖ in the Spains.

M. Tullus Cicero, a young advocate, wins his first major case defending Sex. Roscius against the proscriptions of Sulla.

Nola, an Italian city which had been one of the last strongholds of the Marians, is burnt to the ground.

Sulla resigns his Dictatorship, and retires to a life of debauchery. He has left the Senate packed with supporters.

Lucius Cornelius Sulla Felix dies in a villa outside the city of Puteoli.

And this is where our scenario starts:

 Sulla Dictator is dead. Although Sulla is gone, the Senate is firmly in the hands of Sullan sympathizers and/or sycophants.

 Catulus and Lepidus are Consuls for the Year 675. Lepidus has been granted the Proconsulship of Cisalpine Gaul (Gaul this side of the Alps) when his term ends in 676.

 The Senate and People are at each other's throats. The former want to preserve what Sulla had gifted them while the latter want to restore the correct form of the Republic.

 Consul Lepidus has pledged to repeal all Sullan Laws. How far is he determined to go?

 Consul Catulus is the front figure of Sullan supporters. He hails great respect in the House itself and can muster Sulla's veterans to his side.

 Sertorius is firmly in control of the Spains. The Senate, when next it convenes, will take up the matter of whether or not to appoint the young and capable general Gnaeus Pompeius to head Roman efforts to expel Sertorius.

 Marcus Crassus has grown rich and powerful during the previous years, and he is intent on growing even more so.

 Marcus Cicero hopes to continue his career in the courts in preparation for ascending the Cursus Honorum once he reaches his thirtieth birthday.

 Young Gaius Julius Caesar, a man with close ties to both Marius and Sulla, has survived the proscriptions. His ambitions are boundless. He is planning an extended trip to the East, where he hopes to find adventure and glory.

 Mithridates concluded a peace treaty with Sulla, but the peace is a shaky one at best. Sulla may be dead, but the ambitions of Mithridates VI Eupator are still very much alive.

 Loans have been running low lately and farmers are suffering from the recession. What's more, the Sullan veterans are trying to make a living out of scraps but they find their hopes frustrated at every turn. How much can a man lose before he picks up the scutum and gladius again?

 The Senate has been decimated and now is run by a mix of Plebeian up-and-comers and Knights. The aristocracy is the minority of the House but still commands respect and authority due to their legacy. Will things come around for the Second Class at last? A fiscal embarrassment is everyone's who's anyone worst nightmare. At the time being the Senate has no Censors in office, since Sulla has abolished the institution, but there's being talk of restoring them. There's also a lot of talk that many above reproach Senators are only in the Senate due to their money-lenders largesse. Will we see political careers terminated and hopes frustrated?

Use the timeline as a quick reference to key events that ―got us where we are today.‖ It lays out the course of the troubles which resulted in Sulla‘s dictatorship. It also can be a handy source for historical tidbits which will spice up the quality of your posts. (Example: you’re arguing a case in the courts, and you consult this chart, noting the date which the Twelve Tables of Roman Law were written. You use this info in your courtroom post, beginning your argument with “Quirites, fellow Romans! Never since the day our Twelve Tables were finalized in AUC 303, has there been such an egregious assault upon Roman sensibilities as was made by the accused…”)


Uwagi

Individual Note

Lucius Cornelius Cinna (mort en 84 av. J.-C. à Ancône), partisan de Marius, est consul sans interruption de 87 av. J.-C. à 84 av. J.-C., et règne par la terreur sur Rome par ses proscriptions. Il veut faire rappeler d'exil Caius Marius, malgré l'opposition de son collègue Octavius, mais le Sénat le dépouille de son titre de consul au profit de Lucius Cornelius Merula et le chasse de la ville. Furieux, il rassemble une armée, marche sur Rome accompagné de Marius, de Cnaeus Papirius Carbo et de Sertorius, s'empare de la ville, assemble le peuple, fait prononcer solennellement le rappel de Marius et devient le complice de ses cruautés. Il est massacré en 84 av. J.-C., au cours de la sédition de ses propres soldats. Il a été consul quatre ans de suite (87-84), en contravention avec la loi d’espacement des mandats.

Family Note

Marriage with ANNIA PUPII DE ROME

Il a eu un fils Lucius Cornelius Cinna et une fille Cornelia Cinna, laquelle épouse Jules César en 84 av. J.-C., et lui donne en 83 av. J.-C. son seul enfant légitime, sa fille Julia.


Obejrzyj wideo: Total War: Arena - Hero Chronicles: Sulla (Grudzień 2021).